Σεισμός Vs Θυμός

Όταν η  κατα-πίεση βρίσκει χώρο να ξεσπάσει…

Στα βιβλία της Γεωγραφίας του Γυμνασίου, εκεί κάπου στη δεκαετία του '80, μαθαίναμε για τον σεισμό και είχα μάθει απέξω τον ορισμό του και τον θυμάμαι ακόμα και σήμερα.

Ο σεισμός ορίζεται ως το στιγμιαίο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας συσσώρευσης δυναμικής ενέργειας σε καταπονούμενες περιοχές της λιθόσφαιρας, όπου η καταπόνηση ξεπερνάει τα όρια αντοχής με αποτέλεσμα την θραύση των πετρωμάτων και την απότομη έκλυση ενέργειας σε μορφή κύματος.

Κάπως έτσι έκανα σήμερα τον παραλληλισμό και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο ακριβής είναι, όχι μόνο για τη γη κάτω από τα πόδια μας αλλά και για αυτό που συμβαίνει μέσα μας, στο εσωτερικό μας τοπίο.

Όλοι μας κρύβουμε μέσα μας “καταπονούμενες περιοχές”. Είναι εκείνα τα συναισθήματα που δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε, ο θυμός που δεν πρέπει να φαίνεται, η λύπη που δεν αξίζει κλάματα, η απογοήτευση που πρέπει να ξεπεράσεις, ο φόβος που είναι αδυναμία, ένα “δεν κάνουν έτσι οι άντρες” ή ένα “μην φέρεσαι σαν γυναικούλα”.

Με κάθε συναίσθημα που καταπιέζουμε, αποθηκεύουμε λίγη από αυτή τη δυναμική ενέργεια. Η γη δεν σείεται αμέσως αλλά χτίζει ένταση για χρόνια, μερικές φορές για δεκαετίες. Το ίδιο όμως κάνουμε κι εμείς.

Φανταστείτε ένα πρόσωπο που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου δεν λέγονταν τα πράγματα με το όνομά τους. Που έμαθε πως ο θυμός είναι επικίνδυνος, η στεναχώρια είναι βάρος για τους άλλους και η χαρά πρέπει να μετριέται με το σταγονόμετρο. Κάθε ημέρα ένα μικρό στρώμα πίεσης προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα.

Για χρόνια τα πράγματα μοιάζουν “κανονικά”. Το πρόσωπο λειτουργεί, εργάζεται, χαμογελά. Αλλά κάτω από την επιφάνεια, η ενέργεια συσσωρεύεται. Και κάποτε, συχνά από μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή, ξεπερνιέται το όριο αντοχής. Έρχεται το “ως εδώ και μη παρέκει”!

Εκεί είναι που βλέπουμε την “απότομη έκλυση”, ξεσπάσματα οργής που μοιάζουν δυσανάλογα με την αφορμή, κρίσεις κλάματος που δεν εξηγούνται, κατάρρευση που έρχεται ξαφνικά κι από το πουθενά, επιθετικότητα ή ακόμα και πλήρης συναισθηματική απόσυρση.

Όπως ο σεισμός δεν επηρεάζει μόνο το επίκεντρο αλλά στέλνει κύματα μακριά, έτσι και η συναισθηματική μας “έκρηξη” δεν μένει μέσα μας. Τα “ρίχτερ” φτάνουν στους ανθρώπους γύρω μας, τον σύντροφο, τα παιδιά, τους φίλους, τους συναδέλφους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι κακός ή αδύναμος. Σημαίνει ότι ξέσπασε όπως στον σεισμό. Η γη σείστηκε επειδή κουβαλούσε υπερβολικό βάρος για υπερβολικά πολύ καιρό, επειδή απλώς δεν άντεξε άλλο. Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση αλλά μία φορά σπάει! Και πόσα “είσαι δυνατός εσύ” ή “αντέχεις γιατί είσαι σκληρό καρύδι” να χωρέσουν;

Εναλλακτική στον σεισμό; Οι σεισμολόγοι γνωρίζουν ότι η σταδιακή αποφόρτιση ενέργειας μέσω μικροσεισμών είναι ασφαλέστερη από τη συσσώρευση που οδηγεί σε καταστροφικό γεγονός. Το ίδιο ισχύει για μας.

Η ψυχοθεραπεία, η συμβουλευτική και η προσωπική ανάπτυξη λειτουργούν ακριβώς έτσι: δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον όπου η ενέργεια μπορεί να αποφορτίζεται σταδιακά, πριν γίνει καταστροφική.

Μερικά πρώτα βήματα που μπορούμε να κάνουμε:

→  Να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας χωρίς να τα κρίνουμε. Νιώθω θυμό δεν σημαίνει είμαι κακός άνθρωπος.

→  Να δίνουμε χώρο στο μικρό ξέσπασμα, μια ειλικρινή συνομιλία, ένα γράμμα που δεν θα στείλουμε, λίγα λεπτά κλάματος.

→  Να μάθουμε να ακούμε τα προειδοποιητικά σημάδια - εκνευρισμός, αϋπνία, σωματική ένταση, απόσυρση - πριν γίνουν αλλαγές στη “γεωγραφία” μας.

→  Να αναζητήσουμε επαγγελματική υποστήριξη, ιδιαίτερα όταν νιώθουμε ότι έχουν μαζευτεί πολλά ανομολόγητα συναισθήματα και πιεζόμαστε από καιρό.

Αν έχετε ξεσπάσει με τρόπο που σας φόβισε ή ντρόπιασε, ξέρετε ότι δεν είστε εσείς το πρόβλημα. Είναι η ανέκφραστη ενέργεια που δεν βρήκε άλλον δρόμο.

Η γη δεν φταίει που σείεται. Η γη απλά αναζητά ισορροπία. Κι εμείς, το ίδιο. Αν νιώθετε ότι «κουβαλάτε» πολύ καιρό κάτι που δεν έχει βρει διέξοδο, είμαι εδώ για να σας βοηθήσω να το ακούσετε — πριν γίνει σεισμός.

Κατερίνα

‘Ολο_Μαζί_Ένα