Συν+χωρώ για μένα

Όταν σταματά να με βαραίνει, εκεί αρχίζει η ελευθερία.

Η συγχώρεση είναι μια λέξη που τη μάθαμε μέσα από κανόνες, μέσα από «πρέπει» και μέσα από μια ηθική που συχνά μας έμαθε να την κατευθύνουμε προς τα έξω, όμως αν σταθούμε λίγο πιο βαθιά στη ρίζα της, θα δούμε ότι κρύβει κάτι πολύ πιο προσωπικό και ουσιαστικό, γιατί η συγχώρεση δεν είναι απλώς μια πράξη προς τον άλλον, αλλά μια κίνηση επιστροφής προς τον εαυτό μας, μια εσωτερική διεύρυνση που μας επιτρέπει να αντέξουμε, να χωρέσουμε και τελικά να απελευθερωθούμε.

Γιατί μέσα στη λέξη «συγχωρώ» υπάρχει κάτι που συχνά δεν προσέχουμε:

το ΣΥΝ και το ΧΩΡΩ.

Συ(ν)χωρώ σημαίνει ότι δημιουργώ χώρο μέσα μου για να συνυπάρξει αυτό που έγινε, χωρίς να με διαλύει, χωρίς να με καθορίζει, χωρίς να με κρατάει εγκλωβισμένη σε μια επανάληψη που δεν τελειώνει, γιατί όσο δεν υπάρχει αυτός ο χώρος, το γεγονός παραμένει αιχμηρό, στενό, πιεστικό και εγώ συνεχίζω να ζω μέσα του αντί να το έχω αφήσει πίσω μου.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μας πονάει μόνο αυτό που συνέβη, αλλά το ότι δεν χωράει ακόμα μέσα μας, το ότι αντιστεκόμαστε, το ότι το κρατάμε σφιχτά είτε από θυμό είτε από ανάγκη για δικαίωση και έτσι το αφήνουμε να επαναλαμβάνεται, να ζει μέσα στο σώμα μας, στη σκέψη μας, στην καθημερινότητά μας, σαν κάτι που δεν έχει τελειώσει.

Η συγχώρεση, λοιπόν, δεν είναι να ξεχάσω, ούτε να δικαιολογήσω, ούτε να επιστρέψω αλλά να δημιουργήσω μέσα μου έναν χώρο αρκετά μεγάλο ώστε να μην με καταπίνει αυτό που έγινε, έναν χώρο όπου μπορώ να πω «ναι, αυτό συνέβη και παρόλο που με πόνεσε, δεν θα συνεχίσει να με ορίζει», γιατί εκεί αρχίζει η πραγματική αποδέσμευση.

Και ίσως αυτό είναι που πρεσβεύω και διακηρύττω βαθιά: ότι δεν χρειάζεται να μικρύνω για να χωρέσω κάτι δύσκολο αλλά να μεγαλώσω εσωτερικά ώστε να το περιλάβω χωρίς να χαθώ μέσα του, ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην άρνηση ούτε στη σκληρότητα αλλά στην ικανότητα να δημιουργώ χώρο μέσα μου για όσα έζησα, χωρίς να τους δίνω την εξουσία να καθορίζουν το ποια είμαι.

Συ(ν)χωρώ σημαίνει επίσης ότι μπορώ να υπάρχω μαζί με αυτό που έγινε χωρίς να είμαι πια δεμένη μαζί του, ότι μπορώ να κρατήσω την εμπειρία ως γνώση χωρίς να κρατώ τον πόνο ως βάρος, ότι μπορώ να προχωρήσω χωρίς να χρειάζεται να διαγράψω το παρελθόν μου αλλά αλλάζοντας τη σχέση μου μαζί του.

Και μέσα σε αυτό το «συν» κρύβεται και κάτι ακόμη πιο βαθύ: ότι μπορώ να συνυπάρχω με εμένα σε όλες μου τις εκδοχές και με εκείνη που πληγώθηκε και με εκείνη που θύμωσε και με εκείνη που ακόμα δεν είναι έτοιμη να αφήσει, χωρίς να την απορρίπτω, χωρίς να την πιέζω αλλά δίνοντάς της χώρο να υπάρξει, να εκφραστεί και τελικά να ηρεμήσει.

Γιατί η συγχώρεση δεν είναι μια στιγμή, αλλά μια διαδικασία διεύρυνσης, μια εσωτερική μετακίνηση από το «δεν αντέχω αυτό που έγινε» στο «μπορώ να το κρατήσω χωρίς να με διαλύει», και εκεί, ακριβώς εκεί, αρχίζει να γεννιέται η ελευθερία.

Και τότε, δεν συγχωρείς γιατί είναι το σωστό, ούτε για την αποδοχή, ούτε για να ταιριάξεις σε κάποιο πλαίσιο αλλά γιατί έχεις δημιουργήσει μέσα σου αρκετό χώρο ώστε να μην χρειάζεται πια να κρατιέσαι από τον πόνο, γιατί έχεις επιστρέψει σε εσένα.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μου πάντως σαν σύμβουλος, μου έχει μάθει ένα πράγμα. Το πιο δύσκολο, το πιο επίπονο, το πιο χρονοβόρο αλλά και το πιο απελευθερωτικό είναι να συγχωρήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Συ(ν)χωρώ.

Χωράω.

Και μέσα σε αυτό τον χώρο… χωράμε μαζί.

Όλο_Μαζί_Ένα